Jest więc w Uspokojeniu, że posłużę się terminologią Rudolfa Otto, mirum i jest tremendum, a obydwa x~ elementy wywierają tym większe wrażenie, że występują w osłonie ciemności, akcja poematu rozgrywa się bowiem nocą, we mgle i w mroku. Mrok ów, trzebi dopowiedzieć, jest początkowo rozjaśniony jedynie księżycem oraz płomieniem latarni, później zaś - zaraz p: rozpoczęciu walki - wypełniony "złotym ogniem" wichru, a potem stale rozjaśniany "światłami", "błyskami", "blaskami" i "błyskawicami", doskonale stowarzyszającymi się ze wspomnianym już wirem elementów akustycznych i kinetycznych. Można też powiedzieć o Uspokojeniu, że jest ono doskonałą ilustracją słynnej tezy Novalisa o poezji jako "sztuce wzruszania duszy", a także, iż stanowi ono fascynującą całość poetycką, która tchnie - nawet abstrahując od jej tematyki narodowo-powstańczej - jakąś potężną siłą rewolucyjną iw której, jakby z kolei powiedział Słowacki, wszystko ,,i skrzy, i błyska, i dymi, i śnieży, i płacze, i grzmi, i jęczy, i gada".
Wiadomości na temat poety Edgara Alana Poego forum konie